Lustrum Hilversumsche en Rosendaelsche.
Uitwisseling met de Rosendaelsche
Daar gingen we. Met z’n allen in de bus. Of beter gezegd bussen. Bussen met aanhangwagens voor alle tassen en trolleys. We hadden vanaf 9 uur verzameld op de club. Onze eigen club. Klaar voor vertrek. Er heerste een gezonde spanning. Zat je in bus 1 of bus 2. Paste alles wel in de bus? En naast wie zat je? Zeg maar, het ouderwetste schoolreisje gevoel.
Na wat heen en weer gemanoeuvreer, de parkeerplaats van de Hilversumsche is niet echt ingericht op bussen, vertrokken we richting die andere jarige, de even oude Rosendaelsche. Terwijl zij hopelijk tegelijkertijd vertrokken waren richting Hilversum. We hadden een reis van ruim een uur voor de boeg, maar die vloog voorbij. Het begon direct al toen we de snelweg op draaiden. Het lustrumlied werd ingezet. Het begon nog wat weifelend maar na het tweede couplet gingen de handen de lucht in en werd er uit volle borst meegezongen. Toch een soort schoolreisje.
Daarna volgde een quiz, waar iedereen aan mee kon doen via zijn mobiele telefoon. Zo leerden we al rijdend richting een van de mooiste banen van Nederland dat de Rosendaelsche 27 bunkers heeft, 6 schuilhokjes voor onweer, hole 8 de langste par 5 is, de rode paaltjes in de baan 50 meter tot de green aangeven en een greenfee maar liefst 165 euro bedraagt. De tijd vloog voorbij, zodat we nog maar even kort de tijd hadden voor de veiling van de laatste lustrumshirts voor het Maxima Medisch Centrum.
Vrolijker en uitbundiger dan we de bus ingingen, kwamen we er in Arnhem weer uit. Daar lag een mooie baan op ons te wachten, werden we warm welkom geheten door de lustrumcommissie, stond de koffie klaar met een tompouceje en konden we ons voorbereiden op de daadwerkelijke take-over. De baan was geheel voor ons en met een shotgun ging om 11.45 de wedstrijd van start. De baan was in topconditie, de hei stond prachtig in bloei en de holes waren net weer even anders dan op de Hilversumsche.
Waar je ook keek overal zag je bekenden en dacht je even dat je gewoon thuis speelde, maar dan verscheen er weer een dogleg naar rechts en wist je, we zijn toch echt met z’n allen op een andere baan. De weersomstandigheden waren perfect. Licht bewolkt, niet te warm, geen regen, prachtige golfcondities. En toen we langzaam richting het einde van de wedstrijd gingen brak de zon door. Zeer tevreden kwam iedereen binnen, genietend van een mooie wedstrijd op een dito baan. En dat er alleen maar mensen van de Hilversumsche in de baan waren gaf toch een uniek gevoel. Voor even voelde de Rosendaelsche onze baan.
Meer dan gastvrij werden we na de wedstrijd door de horeca ontvangen op het terras. Wit, rosé of rood, de flessen werden royaal op tafel gezet, het biertje werd met liefde getapt en de borrelhappen werden met een grote glimlach rondgebracht. En toen moest de heerlijke, uitgebreide BBQ nog beginnen. Maar eerst was er natuurlijk de prijsuitreiking. Welke club zou met de eerste Hill-Rose Trophy maar huis gaan. Daarvoor schakelden we via een live-verbinding over naar Hilversum, waar er opeens heel veel onbekende mensen in ons clubhuis stonden. Voelde een beetje gek, maar dat zullen zij ook bij de aanblik van hun clubhuis hebben gehad. Groot was de ontlading toen duidelijk werd dat wij de eerste Trophy mee naar huis mochten nemen. Stiekem waren we daar toch heel blij mee.
Nog vrolijker werd de borrel voortgezet en kon de zeer uitgebreide en heerlijk BBQ beginnen. Toen er ook nog een DJ begon te draaien en Yves Berendse voor het eerst in de geschiedenis van de Rosendaelsche over het terras schalde, was het hek van de dam en gingen de voetjes van de vloer en werd er flink gedanst.
Zeer voldaan over weer een mooi lustrum-evenement vertrokken de bussen rond 20 uur richting onze thuishaven. Waar men, naar we begrepen, net zo veel plezier hadden gehad als wij op de Rosendaelsche. Een groot dankjewel aan iedereen in Arnhem die de dag voor ons onvergetelijk hebben gemaakt is meer dan op zijn plaats. En nu maar weer 5 jaar wachten.
Frits Sissing
Overname Hilversumsche GC
Ergens lijkt er toch iets niet te kloppen. In de verte hoor ik het geruis van de A50 (of wellicht toch de A12 vandaag?) en herken ik de stemmen om mij heen op het terras met uitzicht op de golfbaan. Overal waar ik kijk het logo van de Rosendaelsche op de kleding van de spelers om me heen en zie ik de lustrum roos. Zag ik net ook niet een spandoek met die lustrum roos? Vanaf het terras kijk ik naar de bekende brede groene fairways omringd door vele bomen, maar toch. Waar is het zadel bij hole 1 gebleven? Wat doet die green van de 18e ineens zo dicht bij het terras?
Het golfen met 124 mede-leden van de Rosendaelsche GC op de mooie baan van de Hilversumsche GC zorgt voor een surrealistisch gevoel. Bekend en toch ook onbekend. Samen op een mooie bosbaan, maar niet onze eigen bosbaan. En dat op een dag die begon als een soort schoolreisje. Met zijn allen in 2 bussen op reis en toevallig, vlak bij de aansluiting van de A30 op de A1 bij Barneveld zien we 2 andere bussen met ander golfers die op schoolreisje waren, ook naar een mooie baan volgens mij.
In de baan overal bekende gezichten. Zien we daar op de hole naast ons niet dat ene lid dat tussen de bomen op zoek is naar zijn bal, net als bij ons? Zien we daar niet een enorme afslag midden op de fairway, zoals zij de bal ook bij ons slaat? Horen we daar de schaterlach van die altijd vrolijke speelster, net zoals bij ons op de baan? En horen we daar niet een beschaafde krachtterm na een slag van die wel heel fanatieke golfer zoals ook bij ons op de Rosendaelsche wel eens klinkt!
Bewonderde woorden klinken over de wijze waarop de baan er bij ligt, net zoals bij ons. Maar er is ook verschil; fietsen daar niet mensen achter de green en zie ik daar niet een paar mensen paard rijden vlak langs de fairway? Aan de prachtige in bloei staande paarse heide zijn wij natuurlijk ook gewend en wij weten als geen ander dat je daar uit moet blijven. Maar wat als bij een paar holes die heide ook dwars op de fairway ligt. Als we dat hadden geweten, dan…..
Een bijzondere ervaring die niet eindigt na 18 met veel plezier en soms verwondering gespeelde holes. Dezelfde grapjes op het terras en dezelfde leden die het lukt om in de rij voor de BBQ net wat voor te kruipen door even in gesprek te gaan met iemand voor je in de rij en daar vervolgens bij blijven staan. Dezelfde hartelijkheid van alle medewerkers in het clubhuis die het vandaag rustiger hebben zoals ze zelf aangeven. De reden? “Niemand kent mijn naam nog, dus ik word niet overal geroepen om langs te komen zoals ik de rest van het jaar gewend ben” aldus de vriendelijke medewerkster die met veel enthousiasme de veelkleurige muntjes met lustrumlogo inwisselt voor een biertje of wijntje.
Is er dan toch geen verschil meer? Gelukkig, wij schijnen meer witte wijn te bestellen, leden van de Hilversumsche bestellen meer rosé blijkt. Ongemerkt wordt het dan toch weer heel gezellig in ons tijdelijke clubhuis, maar ook op ons hemelsbreed 57 kilometer oostelijker gelegen clubhuis lijkt de sfeer prima te zijn, zichtbaar via de live verbinding. Wel een vreemd gezicht; we herkennen de hard werkende medewerkers van ons clubhuis, maar herkennen verder bijna niemand in ons eigen clubhuis!
Wanneer we tot slot weer terug lopen naar de bus groeten we twee wat oudere leden van de Hilversumsche die de baan weer teruggenomen hebben en naar de stokkenkelder schuifelen en bedanken we hen voor het lenen van de baan. Geen probleem, ook wij komen graag bij jullie langs krijgen we te horen. Terugrijdend in de wat stillere bus blijven de enthousiaste verhalen verteld worden, is hier een nieuwe traditie geboren?
Wat een toeval, rijdend naar het oosten komen we (weer) de Hilversumsche bussen tegen bij Barneveld, op weg naar het westen. Terug in ons clubhuis zien we een filmpje van een dansende menigte op het terras. Ook vandaag was het erg gezellig op de Rosendaelsche blijkt maar weer. Wat een bijzondere dag voor deze twee 130-jarigen!
Rob de Bruijn
130 jaar Rosendaelsche IMPACT 2025
This year, we combine 130 years of golf tradition with creating a positive impact. Because impact is more than just hitting the golf ball; it's about passing on something valuable and contributing to a sustainable future. That is why we have linked our jubilee to IVN Nature Education, Arnhem branch.
IVN inspires and educates children about biodiversity, sustainability, and the importance of a green living environment. This is more crucial than ever, as an increasing number of children are growing up in urbanized areas with limited green spaces. By involving them in nature and sustainability, they develop a lifelong connection with the world around them and learn to care for the future.
Research shows that spending time in a green environment not only makes children more creative but also helps them relax better, concentrate, and grow up healthier, both physically and mentally. Thanks to these experiences, they develop a lifelong connection with nature and learn to interact with it respectfully.
With our contributions – through donations and thematic activities – we ensure that children can explore more outdoors and contribute to a sustainable future.
For more information, visit www.ivn.nl.
